Hojari Frankincense (Boswellia Sacra) Oman, 25g

Najwyższej jakości kadzidło z gór Dhofar w Omanie – blade łzy, czasem rozgrzewające się do delikatnego bursztynu po zbiorach, które otwierają się jasnym, cytrynowym aromatem na węglu drzewnym, by następnie przeistoczyć się w żywiczne ciepło. Żywica, wokół której zbudowano najstarsze szlaki handlowe świata.

Surowiec

Żywica pozyskiwana ręcznie z drzew *Boswellia sacra* w górach Zufar w Omanie, segregowana przez zbieraczy według klasyfikacji „Hojari” – najwyższej kategorii kadzidła w tradycyjnym omańskim systemie. Odmiana „Royal Hojari” jest najczystszą z trzech klas Hojari: ma jasną barwę, niekiedy przechodzącą w delikatny bursztynowy odcień, i stanowi zaledwie trzy do pięciu procent każdych zbiorów.

Szczegóły

• NAZWA BOTANICZNA: Boswellia sacra

• POCHODZENIE: Zufar, Oman

• NAZWA ODMIANY: al-Hojari (الحوجري)

• KLASA: Królewska (Royal) · żywica w formie łezek o barwie od jasnej do ciepłej jasnej

• WAGA NETTO: 25 g

• ZACHOWANIE POD WPŁYWEM CIEPŁA: mięknie, częściowo się topi, pozostawia niewielki osad

• PRZECHOWYWANIE: w chłodnym, suchym miejscu, z dala od światła

Warto wiedzieć

W I wieku n.e. kadzidło z Dhofaru było warte więcej niż złoto pod względem wagi. Pliniusz Starszy odnotował, że handel uczynił Arabię najbogatszym krajem na Ziemi, a szlak z Khor Rori do Petry był strzeżony przez królestwo Nabatejczyków przez sześćset lat.

Ten produkt

Royal Hojari to żywica, za którą w starożytności płacono więcej niż za złoto. Dwa tysiące lat później drzewa te wciąż rosną wyłącznie w regionie Zufar (Dhofar), zbiory nadal odbywają się ręcznie, a „łzy” żywicy – ​​po umieszczeniu na rozżarzonym węglu – w ciągu kilku chwil uwalniają jasny, cytrusowy aromat. W puszce otrzymujesz najwyższej jakości odmianę *Boswellia sacra* – gatunku, od którego wywodzi się nazwa całego handlu kadzidłem. Zawarte w niej związki – α-pinen, limonen, octan incensolu – docierają do opuszki węchowej, która ma bezpośrednie połączenie z układem limbicznym. W ciągu kilku minut powietrze w pomieszczeniu zmienia się, a odczuwany charakter przestrzeni ulega przemianie, zanim jeszcze świadomy umysł zdoła to nazwać. Po żywicę tę sięga się w chwilach przełomowych, podczas spotkań oraz w miejscach, w których panuje cisza. To substancja, która w omańskich domach zajmuje dziś dokładnie takie samo miejsce, jak trzy tysiące lat temu.